Η ψηφιακή αφήγηση στους εικονικούς κόσμους
Η αφήγηση είναι τόσο παλιά όσο και ο λόγος και η σκέψη. Οι ιστορίες είναι ένας τρόπος που μαθαίνουμε για τον κόσμο. Είναι μια μορφή επικοινωνίας και μια παγκόσμια έκφραση του πολιτισμού. Είναι ο τρόπος που χρησιμοποιείται για να μεταβιβαστεί η γνώση από τη μία γενιά στην άλλη.
To να διηγείται κάποιος ιστορίες είναι κάτι το μαγικό. Μέσα από τις λέξεις μπορεί να μεταφέρει το ακροατήριό του σε έναν κόσμο φανταστικό, να βιώσει με τη φαντασία του ένα ταξίδι συναρπαστικό, αλλά μπορεί επίσης να αποκαλύψει τα σκοτεινά μυστικά του ανθρώπινης συμπεριφοράς ή να εμπνεύσει το κοινό με την επιθυμία να κάνει ευγενείς πράξεις. Η αφήγηση μπορεί επίσης να διδάξει και να εκπαιδεύσει τους νέους, να μεταδώσει σημαντικές πληροφορίες. Αν και η ψηφιακή αφήγηση είναι ο νεότερος τρόπος για τον άνθρωπο να απολαμβάνει μια αφηγηματική ψυχαγωγία, είναι μέρος αυτής της ίδιας μεγάλης παράδοσης(Miller, 2014).
Η ψηφιακή αφήγηση είναι η σύγχρονη έκφραση της αφήγησης, της εξιστόρησης ιστοριών μέσα από τον ήχο, την εικόνα, τη φωνή, ζωντανεύοντας με αυτόν τον τρόπο χαρακτήρες, ιδέες, καταστάσεις..
Δεδομένου ότι το Web 2.0 οδήγησε σε μια έκρηξη του περιεχομένου που δημιουργεί χρήστης, η αφήγηση προκύπτει μέσα από ποικίλους τρόπους. Τα κοινωνικά μέσα, τα παιχνίδια, οι εικονικοί κόσμοι μας παρέχουν διαφορετικές μορφές αφήγησης.(Jie Huang, 2012). Οι ακροατές μιας ψηφιακής αφήγησης μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στην αφήγηση(Miller, 2014) καθώς οι τεχνολογικές εξελίξεις, όπως οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, το λογισμικό επεξεργασίας και τα εργαλεία συγγραφής, έχουν αυξήσει τη χρήση της τεχνολογίας και τους βοηθούν να δημιουργήσουν με τις δικές τους γνώσεις και ιδέες ιστορίες και να τις μοιραστούν αποτελεσματικά (I.Wu, 2012).
Αυτή ακριβώς η βιωματική προσέγγιση είναι που κάνει τη ψηφιακή αφήγηση να ξεχωρίζει. Αρκετοί εκπαιδευτικοί επηρεασμένοι από την επεξηγηματική στάση που συνήθως ακολουθούν στην τάξη, προσπαθούν να δείξουν και όχι να αφήσουν το ακροατή να βιώσει και να κατανοήσει(Μπράτιτσης, 2014).
Μια μελέτη περιπτώσεων πολλαπλών ιστότοπων διεξήχθη σε ένα αυστραλιανό σχολείο σε επίπεδο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Oι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε καινοτόμες εμπειρίες μάθησης βασισμένες στην ψηφιακή αφήγηση. Προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία και η εγκυρότητα της έρευνας, χρησιμοποιήθηκαν πολλαπλές μέθοδοι συλλογής και ανάλυσης δεδομένων. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν με ποιοτικές και ποσοτικές μεθόδους. Χρησιμοποιήθηκε μια στήλη αξιολόγησης για τη συλλογή ποσοτικών δεδομένων, ενώ συνεντεύξεις και παρατηρήσεις χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή ποιοτικών δεδομένων. Η συλλογή δεδομένων καθοδηγήθηκε από ένα μεικτό ερευνητικό σχεδιασμό μεθόδων προκειμένου να αξιολογηθεί εάν και πώς η ψηφιακή αφήγηση ενισχύει τα αποτελέσματα διδασκαλίας και μάθησης.
Τα ευρήματα από αυτή τη μελέτη έδειξαν ότι η ψηφιακή αφήγηση είναι ένα ισχυρό εργαλείο για την ενσωμάτωση των διδακτικών μηνυμάτων με μαθησιακές δραστηριότητες για τη δημιουργία πιο συναρπαστικών και συναρπαστικών μαθησιακών περιβαλλόντων. Πρόκειται για μια ουσιαστική προσέγγιση για τη δημιουργία ενός εποικοδομητικού μαθησιακού περιβάλλοντος βασισμένου σε νέες αρχές διδασκαλίας και μάθησης. Έτσι, η προσέγγιση αυτή έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει την εμπλοκή των σπουδαστών και να προσφέρει καλύτερα εκπαιδευτικά αποτελέσματα για τους εκπαιδευόμενους(N. Smeda, 2014).
Η Ψηφιακή Αφήγηση είναι μια καινοτόμος διδακτική προσέγγιση που έχει τη δυναμική να εμπλέκει εκπαιδευόμενους σε μαθητοκεντρικές δραστηριότητες που ενισχύουν το μαθησιακό αποτέλεσμα. Ενισχύει το κίνητρο για μάθηση, παρέχοντας ένα περιβάλλον ευνοϊκό για επικοινωνία, αναστοχασμό, οικοδόμηση γνώσης και συνεργασία. Παράλληλα, ως προσέγγιση είναι κατάλληλη για όλα τα επίπεδα και τους τύπους εκπαίδευσης.
Πως λειτουργεί η ψηφιακή αφήγησή στους εικονικούς κόσμους: Η ψηφιακή αφήγηση στους εικονικούς κόσμους ακολουθεί τις αρχές της κλασικής ψηφιακής αφήγησης αλλά αντί οι μαθητές να δημιουργήσουν βίντεο, δημιουργούν έναν εικονικό κόσμο στον οποίο άλλοι χρήστες μπορούν να περπατήσουν και να δράσουν. Οι μαθητές δημιουργούν όχι μόνο μια ιστορία αλλά τη βιώνουν επίσης μαζί με τους συμμαθητές τους, αισθάνονται σαν να είναι μέρος ενός προσομοιωμένου σύμπαντος και μπορούν να δραματοποιήσουν τις ιστορίες. Επομένως, η αφήγηση σε εικονικούς κόσμους μπορεί να κερδίσει τη δυναμική της από την εικονική εμβάπτιση στα πολυαισθηματικά σύμπαντα. Μια άλλη διαφορετική πτυχή της αφήγησης σε εικονικούς κόσμους είναι ότι οι μαθητές είναι σε θέση να δουν την πρόοδο των δικών τους έργα από την αρχή μέχρι το τέλος(Jie Huang, 2012).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου